Zawartość: The Altar and the Scorpion
Okładka: John Buscema, John Romita
Scenariusz: Roy Thomas, na motywach opowiadania Roberta E. Howarda Ołtarz i skorpion (The Altar and the Scorpion)
Rysunki: John Buscema
Wydawca: Marvel
Data wydania: Lipiec 1975
Liczba stron: 22
Wydanie polskie:
Opis (UWAGA! Zawiera spoilery): The Altar and the Scorpion
Król Kull prowadzi wojsko na górskie miasto Valusii, by ukrócić kult Bogów Arkany; na złotym ołtarzu Gallio modli się do Boga-Skorpiona o ocalenie, bo i tak ma zginąć w Świątyni Nieustającej Ciemności, ofiarowany demonowi Czarnego Cienia. Irena ostrzega ukochanego, że nadchodzi Thuron, lecz kadłubowaty kapłan już ich chwyta — i skorpion kąsa Thurona w stopę, zabijając go na miejscu, a Kull wkracza zwycięsko. Lata później Conan szuka w Belverusie roboty, gdy rozjuszony byk wpada w tłum; błazen w pstrym stroju zwraca na siebie uwagę zwierzęcia i skacze mu na rogi, a Cymeryjczyk łamie bykowi kark. Wśród świadków jest dawny znajomy Murilo, teraz kapitan straży, który sam wypuścił bydlę; akrobata, po strąceniu czapki okazuje się dziewczyną, rzuca się na niego, Conan powstrzymuje cios miecza, a Murilo zaprasza ich na kielich i zaciąga Cymeryjczyka — oraz, za jego wstawiennictwem, Tarę z Hanumaru — do wojska na wojnę w Ofirze. Przy równinach Shamu najemnik Anakus boi się przeklętych ziem, Murilo opowiada historię Boga-Skorpiona, a w ruinach znajdują Kryształowego Skorpiona na złotym ołtarzu: zleceniodawcy Murila chcą tego, co pod spodem, wbrew przestrogom. Na rozkaz odsuwają posąg, ten ożywa i atakuje, aż Conan wbija mu miecz w grzbiet; pod spodem schody wiodą do sali z Pierścieniem Czarnego Cienia. Cymeryjczyk radzi go nie tykać, Murilo się zgadza — mówi się, że tylko Wężowy Pierścień Thoth-Amona może mu się oprzeć — i zostawia przy klejnocie Dirkova i Coppolusa, by sam wybadał, po co on zleceniodawcom. Po trzech dniach pierścień sam ich wzywa: Coppolus przebija towarzysza włócznią, chwyta obrączkę i cień zamienia go w mroczną istotę, a ocknięty Dirkov też ginie. Dzień drogi od Ronnoco Murilo uważa strach przed zabobonem za głupotę, lecz Conan mówi, że nie chce mieć nic wspólnego z Czarnym Cieniem.
* W oryginale bohaterem opowiadania jest Kull, władca Waluzji