Conan (Dark Horse) #22

Conan (Dark Horse) #22
Conan (Dark Horse) #22

Zawartość: The Heart of Yag-Kosha
Okładka: José Ladrönn
Scenariusz: Kurt Busiek
Rysunki: Cary Nord, Dave Stewart
Język: angielski
Wydawcy: Dark Horse Comics
Data wydania: Listopad 2005
Liczba stron: 32

The Heart of Yag-Kosha
Scenariusz: Kurt Busiek, na podstawie opowiadania Roberta E. Howarda Wieża Słonia (The Tower of the Elephant)
Rysunki: Cary Nord, Dave Stewart
Opis (UWAGA! Zawiera spoilery):
W podziemiach wieży Conan schodzi po schodach do złoconych drzwi i zastaje na łożu „posąg”, który otwiera oczy: to żywy, ślepy Yag-Kosha, biorący go zrazu za Yarę, co znów przyszedł go torturować. Cymeryjczyk widzi ślady tortur, żal wypiera strach; mówi, że jest złodziejem, nie czarownikiem, i nie uczyni mu krzywdy. Istota po dotyku rozpoznaje rasę, krew na rękach i trupa na dachu — Taurusa, ukąszonego przez szkodnika — i płacze z ulgą, bo trzecie zabójstwo domknie czar, o jakim Yara nie śni. Opowiada, jak z towarzyszami wyrzucono ich z Yag za bunt, jak na Ziemi bili się o miejsce, jak został bogiem leśnego ludu Khitu, aż przyszedł Yara: uczył się u niego, a gdy Yag odmówił mu czarnej magii, stygijskimi zaklęciami zmusił go do pokłonu, porwał i przez trzysta lat kazał wznosić wieżę w jedną noc i pełnić zbrodnie, które plamią duszę. Został jeden czar nieznany Yarze. Yag-Kosha prosi, by Conan wziął klejnot — Serce Słonia — wyciął mu serce, skropił nim kamień krwią, poszedł do komnaty Yary, obudził go i wypowiedział: „Yag-Kosha daje ci ostatni dar i ostatnie zaklęcie”. Cymeryjczyk waha się zabić dobroczyńcę; tamten tłumaczy, że śmierć człowieka nie jest śmiercią Yaga, i Conan przebija go z litości w pół zdania. Serce jeszcze bije, klejnot chłonie krew. Conan nie ogląda się, czując, że ciała nie godzi się widzieć człowiekowi. Budzi Yarę, kładzie klejnot i powtarza słowa: kamień wciąga czarownika, a w jego głębi uleczony Yag-Kosha ściga katów. Klejnot znika. Conan wychodzi; w korytarzu leżą martwi strażnicy, a gdy spogląda za siebie, wieża kruszy się w szkło i pył.

Dodaj komentarz